اکسپرسیونیسم و موسیقی
ششم دی 1394

مقالات-موسیقی موج

 

اکسپرسیونیسم جنبشی در ادبیات بود، که نخست در آلمان شکوفا شد. اکسپرسیونیسم در هنر از اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ ام میلادی به دنبال محقق شدن ایده های امپرسیونیسم شروع شد و بر خلاف امپرسیونسیم که غرق در رویاها و تفکرات غیر واقعی بود سعی کرد که به واقعیات درونی هنرمند بپردازد، به خصوص قسمتهایی از درون انسان که افراد هموراه برای حفظ ظاهر و شخصیت، آنها را از دیگران و اجتماع پنهان می کنند.

این حرکت هنری اغلب به زشتی ها، تفکرات وحشی و خلاصه تمام واقعیت های تلخ ذهنی انسان می پردازد. 


این سبک هنری سعی میکند واقعیت ها را برخلاف آنچه هستند و با توجه به دیدگاه های ذهنی هنرمند به تصویر بشکاند. 

موسیقیدانان اکسپرسیونیسم مانند نقاشان و نویسندگان این سبک هنری برای بیان نازیبایی ها روشهای خاص خود را دنبال کردند. تاکید آنها بر عناصر غیر موسیقی بود استفاده از اصوات، فاصله های دیسونانس، تاکیدهای غیر موزون روی ضربها که قدرت پیش بینی را از شنونده میگیرد، تعویض سریع تونالیته و مشخص نبودن تونالیته اصلی موسیقی …. و بسیاری روشهای دیگر همه باعث این می شوند که موسیقی به وجود آمده دقیقا” حال و هوای تابلوهای کشیده شده توسط نقاشان یا مطالب نوشته شده توسط نویسنده های این سبک هنری را برای مخاطب القا کنند.

 

 

این ویژگی های نازیبا در موسیقی آن قدر پیش می رود که آیوز موسیقیدان این سبک در سنفونی چهارم خود با دو ارکستر بصورت همزمان دو قطعه در دو تنالیته مختلف اجرا می کند، باید گفت که اینکار جسارت و جرات خاصی راطلبه می کند، که حتما” او از آن بهره می برده است.